woensdag 4 december 2013

| 60-volgers-giveaway |

Hop: we zaten dan ineens aan 60 volgers bij Bloglovin en Google samen. Hoe schoon toch!

Zo'n rond getal, ik heb dat graag. Dat, en het feit dat ik het zelf zo fijn vind om aan de giveaways (jaja, we hadden eens opgezocht wat de juiste spelling van giveaway eigenlijk is - een kleine afwijking van de 'taalkundige' in mij, dus bij deze weten ik én jullie dat voor eens en voor altijd) van anderen deel te nemen, deed ik eindelijk zelf ook eens van geef-eens-iets-weg.

Ik moet wel toegeven dat ik iets creatiever had kunnen zijn in het bedenken van mijn weggevers, maar het overviel me een beetje en ik vond gewoon dat ik dit nù moest doen, dus voilà.

De stempels en andere frutsels die sinds een tijdje in de Hema liggen halen het kind in mij volledig terug naar boven. Het voelt een beetje zoals vroeger, toen ik als kind het liefst van al in de krantenwinkel bij ons om de hoek vertoefde, omdat ze daar zoveel gommekes met een geurtje, pennendoosjes met een motiefke, notitieblokjes in een schoon vormke en nog zo. veel. meer. hadden. Uuuren kon ik daar rondlopen in dat piepklein winkeltje, om dan uiteindelijk zonder iets buiten te gaan omdat er té veel moois was en ik niet kon kiezen. Memories.
Om maar te zeggen: dat gevoel heb ik dus ook vaak in de Hema. Met dat verschil dat ik zelden de Hema zal buitenstappen zonder iets te kopen. We hebben bijgeleerd in de loop der jaren, ja.

Ik laat de creativiteit dus aan u over: laat u volledig gaan in de washi tape, stempels, stickers en stof.
Felroze - om niet te zeggen fluo - en felblauw gestreepte washi tape, felgekleurde en goudkleurige stickers (idee: nonkel Staf krijgt dit jaar met Kerst een gouden sticker op zijn gilet als hij erin slaagt geen flauwe moppen te vertellen, idem voor tante José als die haar gebit kan binnenhouden bij het eten van de kalkoen), twee stempels met een min of meer geometrisch motiefje, alles van de Hema, en dan nog een metertje stof van Petit Pan. Daar kan een mens al eens iets mee verzinnen, toch?

(De twee kringloopschatten in de vorm van een eend en een beer blijven wel hier, billiepop zou het me nooit vergeven, snorry.)



Wat staat u te doen om kans te maken op dit kleine pretpakket?
Eerst en vooral volger zijn of worden van | billiepop |. Laat hieronder een reactie achter en vertel me of jij ook zo'n winkel hebt waar je écht nooit met lege handen naar buiten gaat (Ikea telt niet mee, het spijt me, want ik moet de eerste mens nog tegenkomen die al eens zonder iets gekocht te hebben van onze Zweedse Vriend terugkwam). Zij die een blog of een pagina op Facebook hebben en daar verwijzen naar deze giveaway gaan twee keer in het namenpotje. Dit alles voor woensdag 11 december, want dan wordt de winnaar getrokken door de onschuldige hand - of als die geen zin heeft door een iets minder onschuldige.

En ondertussen heb ik mijn stempelset al uitgepakt en getest (getest als in: op een kledingstuk dat te klein is en enkel geschikt was om uw kind mee naar de kribbe te laten gaan en dus vol te smodderen maar waar ge het in't weekend nooit zou durven insteken wegens 'mottig', zoals daar bijvoorbeeld zijn: lila jeansbroeken). In navolging van vele voorgangers bestempelde ik in de zomer al meerdere leggings met een leuk motiefje om zo in een wip een gepimpt exemplaar te bekomen. Het toeval wil dat deze stempelset zich daar ook meer dan uitstekend toe leent, kijk maar:


Menig winterlegging zal dus volgen de komende weken.

En loop dan nu al maar naar de Banier of de Ava om u daar een potje textielverf en een sponsje aan te schaffen zodat je meteen kan beginnen als je de giveaway wint!

Toi toi toi.

| billiepop |

zondag 1 december 2013

| louisa |

Louisa en billiepop, het zouden beste vriendinnen kunnen zijn.

Na de Jacob-broek die al de revue passeerde is het nu de beurt aan het Louisa-kleed. Opnieuw een patroon waar ik instant fan van werd op het moment dat ik het bij haar zag verschijnen met de vraag of ze dit patroon zou uitbrengen of niet. Euh … duheu: uitbrengen die handel! Echt wel. Eindelijk een kleedje dat ik onmiddellijk op het lijfje van billiepop zag: stoer, tikkel retro en gewoon anders dan anders.
Vol enthousiasme stelde ik me kandidaat om het patroon te testen en groot - als in: écht GROOT - was de vreugde toen ik een mailtje kreeg met de boodschap dat ik mocht testen. Ha!
Uiteraard had ik ook al een stofje in mijn hoofd, een stofje dat al meer dan een jaar lag te wachten op het juiste project. En zie, hier was het project.

Een avondje knippen, plakken en stof knippen later ging ik ermee aan de slag. Ambitieus als is af en toe eens pleeg te zijn ging ik voor de 'moeilijkste' optie, nl. die met de contrasterende rugstukken en de paspel die doorloopt op de rugzijde van het kleed. Daar heb ik tijdens een naaien een fractie van een seconde spijt van gehad (meer bepaald op het moment dat ik de zijnaad voor de tweede keer aan het lostornen was), maar toen het kleed af was, was ik blij! blij! blij! dat ik het erop had gewaagd.
Mijn conclusie: dit is echt een zalig patroon, een fijne uitdaging om te maken met 200% voldoening als het klaar is. Zo schoon. Once again in love (dat overkomt mij de laatste tijd precies wel vaker bij afgewerkte stukken).

I proudly present the Louisa Dress:



Lichte hartkloppingen op het moment dat het kleed op het model gepast werd, maar ook daar alleen maar voldoening: het past per-fect. Aaaah. Zeg nu zelf …




Een weekje nadat het kleed klaar was, was het model - tijdens een bezoekje aan oma en opa die voor de nodige afleiding konden zorgen - dan ook eindelijk klaar voor een korte fotoshoot. Tot mijn grote opluchting leek billiepop het uit-ste-kend te kunnen vinden met Louisa …

Ik zou dus zeggen: haal dit patroon in huis, maak het in alle mogelijke vormen en combinaties, want het is gewoonweg zalig! Marte van Compagnie M., die weet wat ze doet ...

Enjoy!

| billiepop |


dinsdag 26 november 2013

| jacob(s) |

Ein-de-lijk was de tijd rijp voor een patroon dat echt al lang lag te roepen op mijn naaitafel.

Ik kocht het patroon al ten tijde van Van Katoen, toen billiepop zowaar nog in de moederschoot vertoefde. Alsof ik toen al wist dat het een stoere chick ging worden die wel met een broek als deze zou staan. Ik moest het patroon gewoon hebben en kon toen al niet wachten om het eerste exemplaar in elkaar te steken.

En nu was het dus zover, ik deed wat zij  hier al een keer voordeed: ik stak mijn Jacobs-kind in een Jacob. (Zouden er trouwens buiten bij Cowboysendindianen en bij billiepop nog Jacobs-kinderen met een Jacob zijn, vroeg ik me dan af?)

Ik ging voor een 92 (ah ja, want dat is de kleinste maat, ha), in het achterhoofd houdend dat er nog een pamperpoep in de broek moet kunnen, en rekening houdend met het feit dat billiepop van stevige billies voorzien is. Ik ging er dus van uit dat ze niet zou verzuipen in deze maat.
Tot voor- en achterkant van de broek aan elkaar genaaid waren, mmm. Zou die pamper mee in de broek passen, of moet ik noodgedwongen met 16 maanden aan de potjestraining beginnen omdat mijn kind anders nog een jaar moet wachten voor ze een Jacob kan dragen? (Pas op, ik zou het er zowaar voor over hebben, daar niet van.)

Maar de twijfel bleek ongegrond, want buiten de lengte (een 4-tal centimeter te lang) zit de Jacob Jacobs als gegoten. En de stijl past ook gewoon voor de volle 100% bij die billiepop.

Op.haar.lijf.gemaakt.

Zeg nu zelf:



En moeder? Mah jong: die is content! Content, zeg ik u!
Het was voorbestemd, ik wìst het.

En dat überschattig billiepoepke, dat past er perfect in, met pamper en al.



Als je me nu wilt excuseren - ik ga nog een Jacob maken.

| billiepop |

vrijdag 15 november 2013

| tombola Syrië 12-12: we've got a winner |

Eerst en vooral: KEImerci aan zij die meededen met de tombola-actie!
Het totale bedrag dat met de tombola al werd verzameld is ronduit hartverwarmend. Ik ben dan ook blij dat ik hier een heel klein steentje heb toe kunnen bijdragen, echt waar. 

Om een winnaar te 'trekken' maakte ik gretig gebruik van de spreekwoordelijke onschuldige kinderhand. Nuja, 'trekken' is eigenlijk niet juist, want de winnaar werd eerder 'met een lepel aangewezen'. 

Nadat ik de namen van alle deelnemers op een papiertje had geschreven en in een potje had gedaan, bleek de onschuldige hand in kwestie geen zin te hebben om er 1 papiertje uit te nemen, maar een volle hand. Oké, ik naai graag, maar 6 winnaars zou ook wat overdreven zijn. En bovendien vergat ikzelf om het fototoestel in de aanslag te houden om de 'trekking' vast te leggen. 
Over naar plan B dus. 

Wat de onschuldige hand wel heel goed kan, is met een lepel op vanalles en nog wat kloppen. Mmm, kon ik dat integreren in het loten van een winnaar …? Euh, ja.
De nummers werden op een blad geschreven, aan de onschuldige hand gegeven, dan werd er een lepel in de handen gestopt, en werd er gefotografeerd welke nummer het eerste met de lepel werd aangeduid. Volg je nog? 

Soit, genoeg rond de pot gedraaid, we hebben een winnaar! En die winnaar is:


Nummer 15!
Proficiat!


| billiepop |


| Nieuwe Beste Vriendin |

Het is zover!
We hebben een Nieuwe Beste Vriendin.
't Is te zeggen: we kennen elkaar helemaal nog niet goed, maar daar komt hopelijk snel verandering in, en fingers crossed dat het klikt tussen ons. Want dat valt nog af te wachten: zal Nieuwe Beste Vriendin even dol op mij zijn als ik op haar?
Spannend.

Gisteren ging ik haar ophalen om mee te nemen naar haar nieuwe thuis. Ik nam haar mee naar binnen en zette haar eventjes in de zetel om haar nog eens goed te kunnen bekijken. Ze past hier wel eigenlijk.
En hoewel ik zo had uitgekeken naar haar komst en heel erg zat te popelen om haar meteen beter te leren kennen ging het nog niet. Ik was te zenuwachtig. Té blij.
Gevolg: Nieuwe Beste Vriendin werd op de tafel gezet en bewonderd. Vooral heel erg bewonderd.

Nu, na een nachtje slapen denk ik dat ik er stilaan klaar voor ben om iets te ondernemen met de Nieuwe Beste Vriendin.
Mag ik u voorstellen:



Nieuwe Beste Vriendin aka Mevrouw Gritzner!

En nu ben ik weg, want NBV wacht op mij.

| billiepop |

vrijdag 1 november 2013

| wist je dat |

… billiepop nu bijna 16 maanden is en:

  • zelden op schoot kruipt, behalve wanneer je op het toilet zit.
  • een vochtig doekje een vies ding vindt, maar wel het liefst aan de keukenvloer, de deurmat en aan schoenzolen lekt.
  • toch al een half uur ononderbroken 'imaginair koffiedrinken' kan.
  • rond de nek van élke hond die haar pad kruist zou vliegen als wij haar niet zouden tegenhouden.
  • als ze in Planckendael voor de olifanten staat dolenthousiast naar de duiven die op de grond zitten wuift. Olifanten? Saai.
  • echt.niet.kan.stilzitten. Nooit. Het kind heeft prikkels nodig, veel prikkels.
  • zéér ongeduldig van aard is - tiens, van wie heeft ze dat - maar tegelijk ook een volhouder.
  • voornamelijk p-taal spreekt en zichzelf bijgevolg 'pippie' noemt.
  • vooral géén staartjes, speldjes of andere dingen wil die eventueel zouden kunnen verraden dat ze een meisje is.


Aan dat laatste punt besloot ik zelf een mouw te passen, vooral omdat anno 2013 de helft van de bevolking nog steeds denkt dat Billie steevast een jongensnaam is, zeker wanneer het exemplaar in kwestie een broek draagt en geen staartje of dergelijke heeft.

Ik ben geen tegenstander van kleedjes voor billiepop, absoluut niet. Wel vind ik de meeste kleedjes die ik zie - hoe prachtig ik ze ook vind - niet passen bij het karakter van mijn billiepop.
Zie je haar al in een prachtig petit-pan-met-peter-pan-kraag-jurkje de deurmat aflikken? Euheu, niet dus. Het zou gewoon niet kloppen.
Bovendien vind ik een kleedje voor een kruiper alles behalve praktisch. Ze kruipen met hun knieën ìn dat kleed, vallen dan frontaal op dat gezichtje, enzovoort, u kunt er zich allicht iets bij voorstellen. Om maar te zeggen: er hingen de eerste 15 maanden van billiepops leven niet veel jurken in haar kast.

Nu ze ondertussen zo enorm zelfzeker vertrokken is met stappen en amper nog met haar knietjes de grond raakt - behalve op straat, want daar doen we dat uiteraard nog eens graag, dat spreekt voor zich - werd het tijd voor enkele kleedjes.

Gisteren tekende ik een patroontje met raglanmouwen en liet ik me inspireren door dit wondermooi Deens merk. (Een merk waarvan ik gewoon àlle kleren zou willen kopen.)
Anderhalf uur nadat de stof geknipt was, was er dit:






Schoudernaad afgewerkt met paspel.
Mouw ook afgewerkt met paspel, bij gebrek aan voldoende rood biaislint.



Zakjes afgewerkt met biaislint.
Appelknielap als versierseltje.


Knopenpat als sluiting zodat het kleed vlotjes over het kindeken haar hoofd kan.


Voilà, nu kan billiepop als een écht meisje mét kleed de herfst in.
Of had u al eens een jongen met een appeljurk gezien? 

| billiepop |

zaterdag 26 oktober 2013

| edit |

Op dag 3 van KCWC schreef ik over een stoere jurk. De 'jurk' had ik toen echter nog niet gepast op het model. Ondertussen is dat wel gebeurd, daarom een kleine edit van dag 3. Dit is wat er had moeten staan:

Ook vandaag maakte ik iets af dat al een tijdje on hold stond. Het patroon was er, en alle delen waren geknipt, dus deze stoere jurk trui voor billiepop moest enkel nog genaaid worden, en dat ging echt vlot.
Een stoer kleedje stoere trui gemaakt uit een oude sweater zodat ik de boord en de boorden van de mouwen kon recuperen. Dat ziet er dan meteen een beetje 'echter' uit, nee?
(En zo deden we in een klap ook nog aan recyKleren zie.)

Als basis voor de jurk trui gebruikte ik dit patroon, dat ik wat verlengde.


Ik had al gezegd dat billiepop 'onmeetbaar' was, toch? Wel, dat hebben we er dus van, maar:





| billiepop |