| times they are a changing + giveaway |

Veranderende tijden, Bob Dylan zong er lang geleden al eens over, en deze titel hangt ook bij mij al een tijdje in het hoofd terwijl ik (met een ontsteking in de rug) al liggend eindelijk nog eens een blogpost neerschrijf - een mens moet blijkbaar eerst bijna letterlijk geveld worden om daar nog eens tijd voor te vinden, goed bezig.

Het waren de afgelopen weken en maanden 'times' van verandering, véél verandering. Van drastische - maar oh zo juiste - beslissingen. Tijden van veel nadenken, van veel chaos in het hoofd en van geen tijd om orde in diezelfde chaos te krijgen. Een van de gevolgen daarvan was het feit dat ik niet het beste lief, de beste moeder, de beste vriendin, de beste … ben geweest de afgelopen tijd. Niet zo fijn om vast te stellen, maar wel een serieuze 'djoef' die me deed beseffen dat het hoog tijd was om zwaar in de actie te gaan.

Aangezien ik mijn werk al een tijd ervoer als iets dat me tegenhield om te gaan waar ik écht voor wil gaan, speelde ik al langer met de gedachte om als eerste stap daar alvast iets aan te doen. En zo gebeurde: ik nam ontslag op mijn werk. Recente interne veranderingen waar ik me moeilijk in kon vinden hebben mij ironisch genoeg 'geholpen' om de knoop ineens door te hakken. Donderslagen bij heldere hemels en van die dingen, maar een actie door velen als 'moedig' bestempeld. Ah ja, 'want je hebt nog geen ander werk' … Nee. Dat klopt. Ikzelf beschouw het niet zozeer als moedig, dan wel als noodzakelijk ofzo, en vooral als verlossend. Dat vooral. Volgende wijze woorden die ik op Pinterest vond heb ik dan ook méérmaals opnieuw gelezen de afgelopen weken:

Alsof het voorbestemd is hebben er zich sindsdien al heel wat mogelijkheden aangediend waar op korte termijn serieus over nagedacht moet worden om te zien hoe we die mogelijkheden in de praktijk kunnen omzetten. Mogelijkheden die helemaal in lijn liggen met mijn eigen toekomstplannen.
Ok, ik weet het, het is allemaal wat vaag, maar hé, chaos in het hoofd, remember?
Heel spannend allemaal, en zeer zeker to be continued.

Temidden van dit alles werd er wel nog wat genaaid hier en daar, met als hoofdreden: Schoten stikt in't GROOT, waar er nu zondag 27 april ook een kraam van |billiepop| staat (als de rug het tegen dan toelaat weliswaar).
Bij deze dus een oproep om zeker eens langs te komen! Enkele van mijn favoriete stoffenwinkels brengen hun schatten mee, er kunnen workshops gevolgd worden, de innerlijke mens kan er gevoed worden en een heleboel creatievelingen verkopen er hun zelfgemaakte spullen. Zeg nu zelf …

Hier alvast een kleine preview van wat er o.a. verkocht zal worden bij |billiepop|.

Ja, we kunnen nog niet alles prijsgeven natuurlijk, wie meer wil zien moet gewoon eens tot in Schoten komen zondag.

Over 'prijs' en 'geven' gesproken: ik had een giveaway beloofd bij 100 volgers.
En wat blijkt, die kaap hebben we al wel even overschreden. Met een licht schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat ik dit niet meteen doorhad. Maar dat maken we natuurlijk ruimschoots goed, ah ja, zo zijn we dan ook weer wel. Ik had ook een zelfgemaakt 'iets' beloofd voor deze giveaway, daarom wil ik het als volgt aanpakken: laat onder deze post een bericht achter (uiteraard ben je volger van de blog) waarin je kiest voor een van de volgende mogelijkheden:

1/ jongen - blauw - t-shirt - broek
2/ jongen - retro - t-shirt - broek
3/ jongen - verrassing - salopet
4/ meisje - roze - t-shirt - broek
5/ meisje - retro - t-shirt - broek
6/ meisje - retro - jurk
7/ ik heb geen boodschap aan kinderkleding, doe mij maar een sjakosj

en ik had ook graag geweten waarom je voor welk nummer kiest. Wat de giveaway dan juist is, hangt af van je antwoord en van mijn invulling ervan. 'Vertrouwen' is het sleutelwoord, ha.

Meedoen kan tot en met woensdag 30 april, op 1 mei wordt de winnaar getrokken.


Good luck!
| billiepop |

| MiM |

We deden van van alles de laatste maanden. 

En dat nam (en neemt nog steeds) heel veel tijd en zo mogelijk nog meer energie in beslag.

‘Van alles’ als in: verhuizen! En zoals ik – verhuiskampioen die ik ben, maar nu heb ik me voorgenomen om de frequentie toch iets te minderen – wel kon schatten, komt verhuizen nooit alleen. Ah nee. Verhuizen betekent onder andere ook: inpakken. Een heel huis in dozen steken. Iets waar twee weken vóór D-day nog niet aan begonnen was. Opnieuw: ah nee. Want er moest dan ook een nieuw huis geschilderd worden. Van boven tot onder en terug tot boven.

(Kleine zijsprong: ik wéét dat ik niet té hard mag klagen en beide handjes mag kussen dat het ‘maar’ schilderen was. Hierboven had evengoed kunnen staan ‘Er moest dan ook een nieuw huis verbouwd worden’. Dat verbouwen had de vorige eigenaar dan al netjes gedaan om de stulp tiptop in orde te kunnen verkopen. Aan ons, in dit geval. Kleine zijsprong op de zijsprong: respect, chapeau, chique, dikke duim en alle andere uitdrukkingen van deze aard, aan zij die een huis verbouwen. Écht waar: RESPECT! De maniak en controlefreak die in mij huizen zouden dat niet overleven. Mijn angstaanjagende verhouding met materiële chaos en rommel maken dat ik me zelfs moest inhouden om tijdens het inpakken niet tussentijds even op te ruimen. Moe word ik daar soms van, van die freak in mij. Diezelfde freak in mij heeft zich dan wel vol-le-dig kunnen uitleven in het zorgvuldig labelen van de dozen, iets waar ik dan weer helemaal blij van word, sorry daarvoor.)

En er moest ook gewoon gewerkt worden. Ah ja. Want verhuizen kost centen.

Nu een kleine maand geleden stonden we, samen met een bende trouwe verhuisvrienden (bedankt vriendjes, ook aan jullie beloof ik plechtig dat we binnen drie jaar niet opnieuw met z’n allen aan de ladderlift staan, of toch niet bij ons althans!) ons hele hebben en houden in een vrachtwagen te steken om het enkele luttele uurtjes later opnieuw uit diezelfde vrachtwagen te halen (logisch, want dat is nu net wat het conceptje ‘verhuizen’ inhoudt natuurlijk). En toen alles binnen stond en we samen met dezelfde vrienden aan de pizza en het bier zaten, sprak billiepapa de voor mij bijna historische woorden ‘Aaah. Het is gelukt! Het is achter de rug!’. ‘Ja,’ zei ik, ‘het is achter de rug.’

Mijn woorden waren nog niet koud, of de Maniak in Mij (laat ik haar MiM noemen) kwam al tussenbeide: ‘Achter de rug?!? Achter de rúg?!? Het begint begot pas! Kijk naar al die dozen hier! Die moeten hier zo.snel.mogelijk. weg! Hop, hop!’ – zucht. Ik herhaal: moe word ik daar soms van.

Enfin, het waren hoogdagen voor MiM de afgelopen vier weken. 

Nu, hoe hard ik soms ook vecht tegen MiM, ik moet toegeven dat ik MiM soms ook oneindig dankbaar ben. Zoals nu bijvoorbeeld. Vier weken na de verhuis is alles uitgepakt en hebben de meeste spullen hun plekje in de nieuwe stulp gekregen.

Ok, er moet ook nog heel wat gebeuren, maar ik ben op het punt gekomen dat de Kleine Genieter in mij MiM het zwijgen kan opleggen. 

Ik loop hier rond en geniet van zoveel kleine dingen: van de berging die ruikt zoals een berging hoort te ruiken: naar frisgewassen wasgoed. Van billiepop die als een volwaardig wielrenner op haar fietsje door de woonkamer sjeest, en op haar eigen manier alle hoeken van het 'nieuw uisj' ontdekt. 

Van het licht dat zelfs op (de talrijke) grijze dagen naar binnen valt. Van de vogels die 's ochtends extreem hard fluiten (ik was vergeten hoe dat klonk na tien jaar midden in de stad gewoond te hebben) in de tuin.

Genieten dus ... 

Maar anyways, ik wijk weer af ... Heel dit relaas eigenlijk om te verklaren waarom er geen tijd was om te naaien en nog minder om te bloggen. (Zo weinig tijd eigenlijk dat ik het zelfs volledig heb gemist dat het aantal volgers de 100 gepasseerd is! *shame on me* En ik had nog wel een give-away van een eigen creatie beloofd bij 100, oeps. Dit moet ik in de volgende post dus uitgebreid goedmaken, dat spreekt voor zich. In't oog houden die handel, met andere woorden!)

Maar ook daar kwam afgelopen weekend verandering in. Terwijl billiepapa ergens in Oostenrijk op de latten stond en billiepop een verbazend uitgebreide middagdut deed naaide ik de eerste stukken op Schotense bodem. Ik zei 'naaide', maar moet eigenlijk zeggen 'Ik lockte m'n eerste stukken'. En oho, na die ervaring begrijp ik pas ten volle wat er bedoeld wordt als er gezegd wordt 'ik lockte snel iets in elkaar'. Maar man toch: za-lig! Waarom heb ik mijn Nieuwe Beste Vriendin niet eerder leren kennen? Een ware openbaring, ik zweer het. 

Op twee middagdutten tijd werden in elkaar gestoken, volledig met de overlock:

4 kussenovertrekken

een truitje voor mijzelve

een truitje voor billiepop in dezelfde stof, een bijpassende Jacob en nog een Jacob als cadeautje voor jarige Joels. (De twee laatsten uiteraard niet met de overlock.)

Bovendien pimpte ik nog een brievenbus zodat mijnheer facteur ook bij ons iets kwijt kan, maar misschien kan ik hem best eerst een zonnebril cadeau doen.

Besluit: ik denk dat bovenstaande creaties het startschot zijn geweest voor een nieuw naaitijdperk in een nieuw huis, en dankzij MiM voel ik me er zowaar bijna klaar voor ook. 

En als u, na de kennismaking met MiM, nog niet bent gaan lopen zeg ik graag:

tot naais!

| billiepop |

| nog ééntje |

om't af te leren.

Veel woorden ga ik er niet meer aan vuil maken, want het was al wel duidelijk denk ik. 

Voor zij die het nog niet weten zal ik het nog een laatste keer herhalen: ik ben dus he-le-maal fan van Jacob en van Louisa. Daarom een - for now - laatste post over mijn twee favorieten van dit moment. 

Bij Julija's shop vond ik enkele weken geleden deze geweldige old school stof: bruine velours met van die dikke 'strepen'. Ik zat in de teletijdmachine, straight back to the seventies. Na het succes van de Jacob in jeans zag ik in deze stof meteen Jacob #2. En mijn zwak voor de combinatie bruin-geel in het achterhoofd houdend gebruikte ik mijn laatste restje gele flockpaspel om de zakjes mee af te werken. Match made in heaven. 

Tijdens het maken van de eerste Louisa-jurk bleef deze stof in mijn hoofd hangen, en bedacht ik mij dat het misschien wel een idee was om het principe van de voorbeeldjurk om te draaien, en dus voor een effen stof voor de jurk te gaan en een motief voor de rugdelen. 

(Kleine nota: ik ben wel degelijk fan van de Louisa-versie met de rugdelen, het geeft het kleedje net dat ietsje meer vind ik, maar ik zag bij de andere Louisa-testers deze versie precies niet verschijnen … raar.)

Bibi rende dus naar Julija's shop voor nog een meter bruin velours, haalde haar mooiste bloemenstofje uit haar kast en zo werd Louisa #2 geboren. Omdat ik toch nog een stipje meer kleur in het kleed wou steken als je het langs voren ziet, liet ik de voering (ook in de bloemenstof) een beetje komen piepen en stikte ik de voering vast aan het kleed. Nog 2 manchetten bijgetekend, en dat geeft dan dit:

Ik ging weer lichtjes uit mijn dak, maar toen kwam de aap uit de (van schoon bloemenmanchetten voorziene) mouw: de pasbeurt met billiepop. Blijkt de stof écht véél te zwaar te zijn voor dit kleed. Zwaar als in: billiepop transformeerde instant in een soort van koningskind dat noodgedwongen handje-wuif moet gaan doen op het balkon van het paleis. Nee, dit was niet.oké. Vanwege de grootte van de zak op de voorkant van het kleed bestaat de voorkant grotendeels uit 2 lagen velours, wat het kleed echt te 'plechtig' maakt en waardoor het niet het gewenste effect had. Er was gewoon té veel velours.

Note to self en tip voor u: gebruik geen te zware stoffen voor dit kleed om het geweldige Louisa-patroon optimaal tot zijn recht te laten komen. 

Zo, dit onthouden we dus voor de volgende versie - waar ik dus voorlopig nog niet over zal bloggen.

| billiepop |

| louisa |

Louisa en billiepop, het zouden beste vriendinnen kunnen zijn.

Na de Jacob-broek die al de revue passeerde is het nu de beurt aan het Louisa-kleed. Opnieuw een patroon waar ik instant fan van werd op het moment dat ik het bij haar zag verschijnen met de vraag of ze dit patroon zou uitbrengen of niet. Euh … duheu: uitbrengen die handel! Echt wel. Eindelijk een kleedje dat ik onmiddellijk op het lijfje van billiepop zag: stoer, tikkel retro en gewoon anders dan anders.
Vol enthousiasme stelde ik me kandidaat om het patroon te testen en groot - als in: écht GROOT - was de vreugde toen ik een mailtje kreeg met de boodschap dat ik mocht testen. Ha!
Uiteraard had ik ook al een stofje in mijn hoofd, een stofje dat al meer dan een jaar lag te wachten op het juiste project. En zie, hier was het project.

Een avondje knippen, plakken en stof knippen later ging ik ermee aan de slag. Ambitieus als is af en toe eens pleeg te zijn ging ik voor de 'moeilijkste' optie, nl. die met de contrasterende rugstukken en de paspel die doorloopt op de rugzijde van het kleed. Daar heb ik tijdens een naaien een fractie van een seconde spijt van gehad (meer bepaald op het moment dat ik de zijnaad voor de tweede keer aan het lostornen was), maar toen het kleed af was, was ik blij! blij! blij! dat ik het erop had gewaagd.
Mijn conclusie: dit is echt een zalig patroon, een fijne uitdaging om te maken met 200% voldoening als het klaar is. Zo schoon. Once again in love (dat overkomt mij de laatste tijd precies wel vaker bij afgewerkte stukken).

I proudly present the Louisa Dress:

Lichte hartkloppingen op het moment dat het kleed op het model gepast werd, maar ook daar alleen maar voldoening: het past per-fect. Aaaah. Zeg nu zelf …

Een weekje nadat het kleed klaar was, was het model - tijdens een bezoekje aan oma en opa die voor de nodige afleiding konden zorgen - dan ook eindelijk klaar voor een korte fotoshoot. Tot mijn grote opluchting leek billiepop het uit-ste-kend te kunnen vinden met Louisa …

Ik zou dus zeggen: haal dit patroon in huis, maak het in alle mogelijke vormen en combinaties, want het is gewoonweg zalig! Marte van Compagnie M., die weet wat ze doet ...

Enjoy!

| billiepop |

| jacob(s) |

Ein-de-lijk was de tijd rijp voor een patroon dat echt al lang lag te roepen op mijn naaitafel.

Ik kocht het patroon al ten tijde van Van Katoen, toen billiepop zowaar nog in de moederschoot vertoefde. Alsof ik toen al wist dat het een stoere chick ging worden die wel met een broek als deze zou staan. Ik moest het patroon gewoon hebben en kon toen al niet wachten om het eerste exemplaar in elkaar te steken.

En nu was het dus zover, ik deed wat zij  hier al een keer voordeed: ik stak mijn Jacobs-kind in een Jacob. (Zouden er trouwens buiten bij Cowboysendindianen en bij billiepop nog Jacobs-kinderen met een Jacob zijn, vroeg ik me dan af?)

Ik ging voor een 92 (ah ja, want dat is de kleinste maat, ha), in het achterhoofd houdend dat er nog een pamperpoep in de broek moet kunnen, en rekening houdend met het feit dat billiepop van stevige billies voorzien is. Ik ging er dus van uit dat ze niet zou verzuipen in deze maat.
Tot voor- en achterkant van de broek aan elkaar genaaid waren, mmm. Zou die pamper mee in de broek passen, of moet ik noodgedwongen met 16 maanden aan de potjestraining beginnen omdat mijn kind anders nog een jaar moet wachten voor ze een Jacob kan dragen? (Pas op, ik zou het er zowaar voor over hebben, daar niet van.)

Maar de twijfel bleek ongegrond, want buiten de lengte (een 4-tal centimeter te lang) zit de Jacob Jacobs als gegoten. En de stijl past ook gewoon voor de volle 100% bij die billiepop.

Op.haar.lijf.gemaakt.

Zeg nu zelf:

En moeder? Mah jong: die is content! Content, zeg ik u!
Het was voorbestemd, ik wìst het.

En dat überschattig billiepoepke, dat past er perfect in, met pamper en al.

Als je me nu wilt excuseren - ik ga nog een Jacob maken.

| billiepop |

| Nieuwe Beste Vriendin |

Het is zover!
We hebben een Nieuwe Beste Vriendin.
't Is te zeggen: we kennen elkaar helemaal nog niet goed, maar daar komt hopelijk snel verandering in, en fingers crossed dat het klikt tussen ons. Want dat valt nog af te wachten: zal Nieuwe Beste Vriendin even dol op mij zijn als ik op haar?
Spannend.

Gisteren ging ik haar ophalen om mee te nemen naar haar nieuwe thuis. Ik nam haar mee naar binnen en zette haar eventjes in de zetel om haar nog eens goed te kunnen bekijken. Ze past hier wel eigenlijk.
En hoewel ik zo had uitgekeken naar haar komst en heel erg zat te popelen om haar meteen beter te leren kennen ging het nog niet. Ik was te zenuwachtig. Té blij.
Gevolg: Nieuwe Beste Vriendin werd op de tafel gezet en bewonderd. Vooral heel erg bewonderd.

Nu, na een nachtje slapen denk ik dat ik er stilaan klaar voor ben om iets te ondernemen met de Nieuwe Beste Vriendin.
Mag ik u voorstellen:

Nieuwe Beste Vriendin aka Mevrouw Gritzner!

En nu ben ik weg, want NBV wacht op mij.

| billiepop |

| wist je dat |

… billiepop nu bijna 16 maanden is en:

• zelden op schoot kruipt, behalve wanneer je op het toilet zit.
• een vochtig doekje een vies ding vindt, maar wel het liefst aan de keukenvloer, de deurmat en aan schoenzolen lekt.
• toch al een half uur ononderbroken 'imaginair koffiedrinken' kan.
• rond de nek van élke hond die haar pad kruist zou vliegen als wij haar niet zouden tegenhouden.
• als ze in Planckendael voor de olifanten staat dolenthousiast naar de duiven die op de grond zitten wuift. Olifanten? Saai.
• echt.niet.kan.stilzitten. Nooit. Het kind heeft prikkels nodig, veel prikkels.
• zéér ongeduldig van aard is - tiens, van wie heeft ze dat - maar tegelijk ook een volhouder.
• voornamelijk p-taal spreekt en zichzelf bijgevolg 'pippie' noemt.
• vooral géén staartjes, speldjes of andere dingen wil die eventueel zouden kunnen verraden dat ze een meisje is.

Aan dat laatste punt besloot ik zelf een mouw te passen, vooral omdat anno 2013 de helft van de bevolking nog steeds denkt dat Billie steevast een jongensnaam is, zeker wanneer het exemplaar in kwestie een broek draagt en geen staartje of dergelijke heeft.

Ik ben geen tegenstander van kleedjes voor billiepop, absoluut niet. Wel vind ik de meeste kleedjes die ik zie - hoe prachtig ik ze ook vind - niet passen bij het karakter van mijn billiepop.
Zie je haar al in een prachtig petit-pan-met-peter-pan-kraag-jurkje de deurmat aflikken? Euheu, niet dus. Het zou gewoon niet kloppen.
Bovendien vind ik een kleedje voor een kruiper alles behalve praktisch. Ze kruipen met hun knieën ìn dat kleed, vallen dan frontaal op dat gezichtje, enzovoort, u kunt er zich allicht iets bij voorstellen. Om maar te zeggen: er hingen de eerste 15 maanden van billiepops leven niet veel jurken in haar kast.

Nu ze ondertussen zo enorm zelfzeker vertrokken is met stappen en amper nog met haar knietjes de grond raakt - behalve op straat, want daar doen we dat uiteraard nog eens graag, dat spreekt voor zich - werd het tijd voor enkele kleedjes.

Gisteren tekende ik een patroontje met raglanmouwen en liet ik me inspireren door dit wondermooi Deens merk. (Een merk waarvan ik gewoon àlle kleren zou willen kopen.)
Anderhalf uur nadat de stof geknipt was, was er dit:

Schoudernaad afgewerkt met paspel.

Mouw ook afgewerkt met paspel, bij gebrek aan voldoende rood biaislint.

Zakjes afgewerkt met biaislint.

Appelknielap als versierseltje.

Knopenpat als sluiting zodat het kleed vlotjes over het kindeken haar hoofd kan.

Voilà, nu kan billiepop als een écht meisje mét kleed de herfst in.

Of had u al eens een jongen met een appeljurk gezien? 

| billiepop |

| edit |

Op dag 3 van KCWC schreef ik over een stoere jurk. De 'jurk' had ik toen echter nog niet gepast op het model. Ondertussen is dat wel gebeurd, daarom een kleine edit van dag 3. Dit is wat er had moeten staan:

Ook vandaag maakte ik iets af dat al een tijdje on hold stond. Het patroon was er, en alle delen waren geknipt, dus deze stoere jurk trui voor billiepop moest enkel nog genaaid worden, en dat ging echt vlot.

…

Een stoer kleedje stoere trui gemaakt uit een oude sweater zodat ik de boord en de boorden van de mouwen kon recuperen. Dat ziet er dan meteen een beetje 'echter' uit, nee?

(En zo deden we in een klap ook nog aan recyKleren zie.)

Als basis voor de jurk trui gebruikte ik dit patroon, dat ik wat verlengde.

…

Ik had al gezegd dat billiepop 'onmeetbaar' was, toch? Wel, dat hebben we er dus van, maar:

| billiepop |

| KCWC & Syrië |

Met de zalige herfst in het land (ok, vandaag was een zalige herfstdag, of dat morgen nog zo zal zijn, we'll see) ging ik twee weken geleden naarstig op zoek naar een herfst/winterjas voor billiepop.
Ik had stiekem verdrongen dat ik vorig jaar een gelijkaardige zoektocht had ondernomen, vooral lelijke jasjes had gezien en als ze dan niet lelijk waren, waren ze wel schandalig duur. Resultaat: ik zette me achter de naaimachine en maakte zelf twee jasjes, uit het boek van Sanne & Riet, voor de dochter.

Dezelfde ergernis dook ook dit jaar op, met dezelfde uitkomst (note to self: ga volgend jaar NIET meer op zoek naar een jas, maar maak hem van de eerste keer gewoon zelf). Ik vond een patroon waar ik onmiddellijk weg van was.
Dé stof - die achteraf, vind ik zelf, gewoon pérfect bleek voor dit jasje - vond ik bij Stoffe & Koffe in Schoten. Deze zalige stoffenwinkel slash koffiehuis opende de deuren in september en bevindt zich op welgeteld 150 meter van ons nieuwe huis. How 'bout that? De boodschap: als iemand mij zoekt vanaf december: piep eens binnen bij Stoffe & Koffe, want ik denk dat dat daar mijn nieuwe woonkamer wordt, ha!

En alsof een zalig patroon en dito stof nog niet genoeg was, bleek deze jas ook nog een zaligheid om te naaien: jong, dat ging vlot, echt waar!

Ziehier het resultaat:

 Ik stempelde de dochter haar naam in de jas, helaas niet leesbaar op de foto.

 Ik ben ook on-voor-stel-baar verliefd op de knopen. Manneke …

 In. Love.

Boe zei de koe en ook zij vond het goe.

Goh, ik ben zelden zo content geweest van een eigen maaksel als van dit, ik kan er niet van over, hi.
Ah ja, in het kader van 'nobody's perfect' toch een klein 'maartje': ik maakte de fout om maat 2 jaar te maken voor mijn billiepop-die-geen-seconde-stilzit-en-dus-onmeetbaar-is.
Wat bleek: het jasje past, maar 't is 'ne juste' zoals wij hier zeggen. Twee centimetertjes meer op de schouders had gemogen. Maar ik laat het mijn plezier niet vergallen, en billiepop moet het jasje gewoon dag.en.nacht. dragen tot het écht te klein is, voilà.
Ondertussen viel vandaag mijn oog op nog een fijn stofje om dit jasje opnieuw te maken, maar dan een maatje groter.

Dat, en mijn euforie over de jas, én het feit dat het een plezier is om in elkaar te zetten bracht me op het idee om er ineens ook eentje aan te bieden voor de tombola van Syrië 12-12. Zoveel plezier voor meerdere partijen, it's a win-win situation.

DUS: voor hen die even weg zijn van het jasje als ik en geen zin hebben om er zelf eentje te maken: voor slechts 4 EUR (dat rechtstreeks aan Syrië 12-12 gestort wordt), krijg je een tombolanummer en maak je kans op een jasje als dit.
Het werkt als volgt: ik kies 3 stofjes uit (eentje ervan is het stofje van het jasje hier op de foto's) waaruit de winnaar mag kiezen, maten gaan van 6 maanden tot 4 jaar 6 jaar. Ik zou zeggen: waag uw kans, allez rouler, altijd prijs (is het niet het jasje, dan hebt u de mensen in Syrië er toch mee geholpen)! Meer info over hoe precies deel te nemen vind je hier.

En wie doet er niet eens graag mee aan een goeie ouderwetse tombola?
Geef maar toe …

| billiepop |

| KCWC - dag 3 |

Dag 3 van de KCWC: het ging me vandaag iets beter af dan gisteren, oef.

Ook vandaag maakte ik iets af dat al een tijdje on hold stond. Het patroon was er, en alle delen waren geknipt, dus deze stoere jurk voor billiepop moest enkel nog genaaid worden, en dat ging echt vlot. Zo vlot dat er zelfs nog een streepje daglicht was om het snel te fotograferen.

Resultaat:

Een stoer kleedje gemaakt uit een oude sweater zodat ik de boord en de boorden van de mouwen kon recuperen. Dat ziet er dan meteen een beetje 'echter' uit, nee?
(En zo deden we in een klap ook nog aan recyKleren zie.)

Als basis voor de jurk gebruikte ik dit patroon, dat ik wat verlengde. Voor de binnenkant van de kraag gebruikte ik een restje nicky velours omdat er in de sweater niet genoeg stof zat om die daar nog uit te krijgen. Nu heeft billiepop een lekker warme nek als Koning Winter zijn intrede doet.
Om de donkere kleur wat te breken maakte ik met textielverf en een sjabloon een hert dat verstopt zit :).

Helemaal in de mood zijnde naaide ik nog snel een kussentje voor billiepop nadat ik tot mijn grote vreugde nog een klein lapje van de astronautenstof terugvond. Een gouden paspel ertussen (vond ik wel bij het spacy thema passen), een stukje fleece van een Zeeman-dekentje voor de achterkant, vullen met fiberfill en klaar was kees.

Bovendien knipte ik mijn stof voor het volgende project, HA!
Content dat ik ben!
Onvoorstelbaar!

Zelden zoveel genaaid op 3 dagen, en het smaakt naar meer, dus op naar dag 4.

| billiepop |

| KCWC - dag 2: parels |

… voor de zwijnen.

Boehoe!
Project 1 is klaar op dag 2, dus ik zou content moeten zijn. Maar zo blij als ik gisteren was met de veelbelovende start, zo niet-blij ben ik vandaag met het eindresultaat. Nogmaals: boehoe!

Ik zal misschien even laten zien waarover het gaat alvorens ik mijn klaagzang begin af te steken, allez vooruit:

(Mét excuses voor de slechte foto's, maar ik heb niet de kans om foto's in daglicht te nemen aangezien ik dan elders achter een bureau'tje vertoef, dus ik doe dan altijd maar wat van Instagram in een poging om er nog iets toonbaar van te maken. Het zal beteren op een dag, beloofd.)

Er zijn verschillende redenen waarom ik in boehoe-modus sta:

• De kleuren (die op de foto dus totaal anders zijn dan in real life) staan mij, nu het truitje af is, toch niet zo aan voor dit stuk als ik eerst dacht. Ik had het precies anders in mijn hoofd ofzo. 
• De afwerking is pretty crappy (oké, ik gebruikte ook witte draad - what was I thinking?!? - en toen ik dat doorhad zat de nekband al vast en op zich ook wel mooi vast, dus vond ik het niet nodig om de boel  terug los te tornen en rode draad in te rijgen. Fout. Note to self: als je moet tornen, moet je tornen, anders krijg je daar later spijt van. Note to self 2: denk twee minuten langer na over de draad die nog op je machine zit en wees niet te lui om deze te vervangen door een andere kleur indien nodig. Voilà.).
• Eens het truitje bijna helemaal in elkaar zat vond ik het er te jongensachtig uitzien. Billiepop is nu geen afgeborstelde-poppemie-type, maar dan nog vond ik het té. Dit probeerde ik dan op te lossen door een elastiek in de zoom te steken in plaats van boordband te gebruiken, zodat het wat meer meisjesachtig zou vallen en door snel-snel een broche (dat is dat 'toefke met knoop' daar op de driehoek) te improviseren, eveneens om het wat vrouwelijker te maken. 

En toch: het is niet naar mijn goesting. Maar het is wel af …
Misschien heeft het wel te maken met het feit dat ik al maanden kwijl bij het zien van dit truitje (hier komt inderdaad de mosterd vandaan), omdat ik dat zo ongelofelijk mooi en zo perfect vind, en dat mijn maaksel niet eens in de buurt komt van die schoonheid.

Enfin, niet blij dus.

Ik doe dan nu nog even een kleine babbel met mezelf, kruip dan in bed en begin morgenavond gewoon met project 2, toch?
En pas op: in mijn hoofd ziet dat er alvast geweldig uit!

Buenas noches

| billiepop | 

| KCWC |

KCWC … een geweldig initiatief!
En we gingen er op het laatste nippertje aan meedoen, oho. Als dat geen reden is om elke dag een uurtje (proberen) uit te trekken om achter de naaimachine te kruipen, dat weet ik het ook niet meer.
Er liggen immers meer dingen klaar (als in: patroon gemaakt en/of stof geknipt) om in elkaar gezet te worden dan dat ik in een week, maand, … genaaid krijg.

Kleurgewijs viel mijn oog nog eens op een stuk dat er voor mij erg herfstig uitziet en daarom hét perfecte projectje is om mee te beginnen deze week. De start is in ieder geval al genomen en stiekem hoop ik dit morgen af te hebben - als mijn time-management het toelaat uiteraard - zodat ik deze week misschien wel twee projecten kan afmaken.

Enig idee wat dit wordt?
Ik wel!

Wie weet tot morgen,

| billiepop |

| eerste stappen bis |

Daar waar mijn billiepop (nog steeds ♥ trouwens) zes maanden geleden de wereld nog vanop de grond begon te verkennen doet ze dat ondertussen sinds drie dagen van een 80-tal centimeter hoger: het kind stapt! Hoera!
Het werd tijd. Al meer dan twee maanden liepen billiepapa en billiemama met gekromde rug en billiepop aan één of meer vingers rond, en rond, en rond. En blij dat we zijn dat we nu gewoon kunnen zeggen 'doe maar, nu kan je het al alleen hé'. Hehe.

Nu zou ik kunnen zeggen dat billiepop tussen april en nu permanent aan mijn vinger heeft gehangen en dat ik daarom geen nieuw bericht kon posten, maar dat gelooft natuurlijk niemand (hoewel: het lijkt mij absoluut niet evident om te typen met drie armen, maar kom, ik dwaal af).
Er waren dan ook genoeg andere redenen: billiepapa ettelijke weken thuis met klierkoorts, nieuwe woonst gekocht (het is zover: we gaan de 'burgerlijke' toer op en verlaten de stad van A om net buiten de stad te gaan wonen in een huis met een tuin en parkeerplaats voor de deur - en geloof me: billiemama moet nog altijd wennen aan dit nieuwe gegeven), huidige woonst te koop gesteld (ah ja, want je gaat toch niet eerst je huidige huis verkopen om zeker te zijn hé, dat is iets voor wussies), en in diezelfde woonst al bijna vijftig mensen rondgeleid. De woonst die dan tot twee maal toe 'verkocht' was , of oh … toch niet. Een billiepapa die in een shiftensysteem - en dus ook 's nachts en in het weekend - werkt en billiemama die haar werk verre van gedaan krijgt op vier dagen in plaats van vijf, en dan nog eens terug begon te sporten om die laatste zwangerschapskilo's er af te krijgen, ... En si. En la.

Soit, ik bedoel maar: ik was al blij als er 's avonds nog net genoeg energie overschoot om af en toe ter inspiratie eens andere blogs te lezen (om dan toch telkens een beetje jaloers te worden en mij af te vragen hoe jullie dat allemaal voor elkaar krijgen: kinderen, werken, koken, naaien, bloggen ... kan ik bij iemand in de leer komen?) en ik af en toe iets genaaid kreeg als geschenk of iets voor de kleine billiepop.

Een van die dingen is dit bloesje, gebaseerd op dit patroon, dat ik inkortte. Stofjes van het bloesje komen van hier, een leuke nieuwe ontdekking in het Antwerpse.
De bloes lag een maand of twee in de (overvolle) mand-met-nog-af-te-werken-stukken en was nog net op tijd klaar om de zomer af te sluiten en om nog rond billiepop haar buik te passen. Goede timing, of net niet.

Ondertussen zijn er helaas geen extra uren in een dag bijgekomen, maar lijkt mijn energiepeil weer wat hoger te liggen, heeft billiepapa een nieuwe job zónder shiften (jochei!) en probeer ik toch iets meer tijd voor mezelf vrij te maken zodat ik wat meer quality-time met Vriendin Bernina kan doorbrengen.
Dit leverde de afgelopen drie weken enkele, al zeg ik het zelf, mooie maaksels op (ok, toegegeven: ook enkele misbaksels) die ik hier in de nabije toekomst wil delen.

En wie weet zijn jullie wel iets geduldiger dan ik en kijken jullie nog mee ...

Hasta la vista!

| billiepop |

| eerste stappen |

Terwijl mijn 9 maanden oude billiepop (♥) haar eerste stappen in de wereld zet - 'stappen', als in: op handen en tenen, minilijfje in een hoek van 90°, poep in de lucht, rupsgewijs voortbewegen, en 'de wereld' als in: het tapijt in de woonkamer - zet ik mijn eerste stappen in deze blog.

Toen ik me twee jaar geleden dan eindelijk eens inschreef voor een naaicursus ging er een wereld voor mij open. Niet tijdens de cursus (kleine randopmerking: nogal van de ongeduldige soort zijnde, lag de traditonele aanpak, lees: trage, mij niet echt. Vijf avonden van 3,5 uur besteden aan het maken van een schort? Don't think so. Toen de schort af was, en ik wist hoe je een bovendraad inrijgt, een spoel inlegt én hoe je een spoelhuis kapot kan maken, besloot ik om het zelf verder uit te zoeken), maar wel tijdens het snuisteren op het www. (De eerste site die ik opende was de blog van deze dame, met eeuwige dank trouwens.) Er bestaan dus gewoon madammen die hun kennis, maaksels, raad en nog veel meer met het andere creatieve vrouw- en manvolk delen.

Moh!

Hoe goed!

Uren, en dan bedoel ik echt UREN, heb ik achter m'n computer besteed, van het ene inspiratiewalhalla doorklikkend naar het andere, en nog een volgende, en ... Wauw. 

Moest ik evenveel tijd achter de naaimachine gezeten hebben als dat ik verbijsterd 'oh' en 'ah' mompelend op het net rondzwierf, dan hadden mijn dochter en ik zó veel nieuwe spullen dat we de komende tien jaar niet meer hoefden te shoppen. (Maar aangezien ik het toch wel kan appreciëren om mij van tijd eens te laten gaan op shopvlak ben ik dan ook weer een beetje blij dat ik niet voor tien jaar aan kleding bij elkaar heb genaaid. Oef.)

Om dus maar te zeggen: wauw.

Zo. Veel. Ideeën.

Overdonderend.

En maar denken: 'Ik wil dat ook allemaal kunnen’.

Helemaal dolgedraaid door zoveel input begon ik met de meest onlogische dingen eerst. Een beetje simpel beginnen en dan opbouwen? Mah nee, duurt te lang (ik had al eens gezegd dat ik een ongeduldig trekje heb geloof ik hé?). ‘Ik wil nú die Spaanse tas van Mme Zsazsa maken.’ ‘Ritstasjes? Gewoon proberen zeker?’

Soit, u kunt het schatten: ik heb al veel gevloekt achter de naaimachine de voorbije 2 jaar. 

Heel veel. 

Ah ja. Natuurlijk. 

Want ‘pfff, les volgen? Nee, ik zocht het allemaal zelf wel uit’. 

Uhu. 
Welkom bij | billiepop |

Voor alle duidelijkheid:
nog meer dan gevloekt werd er gejuicht, vol trots getoond, gestoeft en gegeven
&
I ♥ naaien! BIG TIME!